پاییز یعنی یه حسِ خوب برای شروع دوباره زندگی خیلی خوشحالم که دوباره میتونم هواشو نفس بکشم.. میتونم دست دلمو بگیرم و برم تو خیابون زیر چتر باهم قدم بزنیم.. شاید این فصل واس خیلیا دلگیر باشه اما به نظر من تا آدم خودش نخواد نمیتونه ناامیدی رو تو وجودش راه بده و اونو ربط بده به طبیعت.. حسِ خوبیه وقتی صدای بارونشُ میشنوی وقتی میتونی دیوونه بازی کنی و تموم راهو مثل موش آب کشیده گَز کنی تا خونه.. بارون برام یادآوره روزای خوبه..مهم تر از اون پاییز.. برام یادگاری های زیادی رو زنده میکنه.. صدای بچه مدرسه هایی که تو کوچه با سر و صدا میگذرن و اصلا براشون مهم نیست که شاید ملت خوابن.. پاییز یه جور تازگیه..باید زرنگ باشی تا بفهمیش..تا درکش کنی.. چقدر دلم واس مدرسه..واس درس خوندن..واس دانشگاه رفتن تنگ ش

تا حالا آدمی از دلتنگی مُرده؟ حواست نیست و برمیگردی به عقب و دوباره دوره میکنی همه چیو...اونوقته که تموم ان روزا میاد جلو چشات... کسی که میگفت بدون تو نمیتونه..واقعا کسی بدون کسی میمیره؟ اگه اینطور بود نصف مردم جهان تا الان زنده نبودن... خنده دارِ.....دیروز یه سری جیزایی که نباید میخوندمو، خوندم...و دوباره شروع شد حالِ خرابِ دلم.. واقعا آدم گاهی خودآزاری داره.. ته اش اینه ضعفامو پنهون کنم...تو که نمیفهمی...نشون نمیدم نقطه ضعفی... توام با خیال راحت زندگی میکنی... منم رج به رج میبافم روزامو...تهش زندگی چی تنم میکنه؟؟؟؟؟ (امروز نوشت) چرت و پرت میگم برچسبها: درد دل, دلنوشته